Ana içeriğe atla

Sabırdan Ziyade

Hicran düştü günün yağmurunda sokaklarıma.
Sadakatte sınır kalmadı, bende yok sabırdan ziyade.
Akşamüstüleri ay battı, güneş battı.
Sabırımdan bir damla kalmadı.

Koştum hayatı, aceleyle yaşadım yıllarımı birer birer.
Hayat gülmedi yüzüme bir kez olsun yıkanan ilkbahar yağmurlarıyla.
Gök delindi ben senden hazan istedim.
Dolu verdi yaz yağmurlarıma.
Güneş verdi rüzgarlarıma.
Sel verdi topraklarıma.
Sabırla bekledim mevsimleri.

Bir ağacın altında, bazen topraklarında.
Sabır ile mutlu kıldım hayatın gerçeğini.
Sadakatle hoş eyledim yapraklarını.
Sevgimle sevdim yıllarını.

Sabır ettim, ziyanla bakmadım hiç gözlerine.
İşte hayat güzel gözlerin için bu sabrım sana.
Ay aydın gecelerine; ve gündüzlerine aşkla, sevgiyle, tutkuyla.
Bir bedene daha girse gözlerim,
Tan vakti sana gönlümü bağışlardım.
Her yıl senin için bekliyor bedenim. Her ayın şefkatle, merhametle bereketleniyor ruhumda. Şefkat pınarlarından bir damla su için yaşıyor ömrüm.
Mutlu rüzgar, mutlu sel, mutlu hazan.
Hicran düştü günün rüzgarlarında sokaklarıma.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sadi Şirazi Aşk Sözleri

           Sadi Şirazi Aşk Sözleri "Zulme uğrayanın kurumuş dudaklarına söyleyin gülsün, Bir gün mutlaka zalimin dişleri sökülecektir" Sadi-i Şirazi KabirIerinde rahat yatıp uyuyanIar, yeryüzünde haIkı rahat tutanIardır.  Kurdun kafasını, haIkın koyunIarını paraIadıktan sonra değiI, önce kesmek gerekir. Kendi ahIakını düşmanından dinIe; dostun gözünde her yaptığın iyidir.

Yaşama Sanatı : HAYAT

“Yaşam, kaybetmeyi öğrenmektir. ” derlerdi bize. Ahmet Ümit bir kitabında bunu şöyle açıklamıştı : “Kaybetme maceramız daha ana karnından çıktığımızda başlar. Hiç emek harcamadan hüküm sürdüğümüz, dünyanın en güvenli, en yumuşak korunağını, ana rahmini kaybederiz önce. Bizden intikam almak için bekleyen dünya, sanki niye çıktın oradan dercesine, gözlerimizi yakan ışıkları, kulaklarımızı tırmalayan gürültüsü, sıcağı, soğuğu, açlığı, kiri, hastalığıyla saldırır üzerimize. Ama biz de öyle kolay kolay pes etmeyiz. Kaybettiklerimizin yerine anında başka bir şey koyarız. Hem cennetimizi yitirsek de o kutsal yerin sahibi olan annemiz bizimledir, üstelik yanında bir de baba verilmiştir emrimize. Dışarıdaki dünyaya alışmaya başlayınca kaybettiğimiz cenneti hemen unutuveririz. Ancak büyüdükçe annemiz de babamız da bizden uzaklaşmaya başlar; onları kardeşlerimizle paylaştığımızı anlarız. Kardeşimiz yoksa babayı anneyle, anneyi ise babayla paylaştığımızı fark ederiz. Bize gösterilen ilgi günden gü...

Eski Van Fotoğrafları

1933 Ylı cumhuriyet caddesi